پس از درک تعریف پرلین، اجازه دهید در مورد عملکردهای خاص آنها صحبت کنیم.
عملکرد اصلی پرلین ها پشتیبانی از پانل های کوچک سقف و انتقال بار سقف به خرپا سقف است. آنها باید به طور محکم با خرپا سقف ادغام شوند تا یک کل واحد را تشکیل دهند و از صلبیت فضایی ساختمان اطمینان حاصل کنند و بارهای افقی را به طور قابل اعتماد منتقل کنند.
بر اساس دهانه، میله‌ها را می‌توان به دو نوع تقسیم کرد: پرلین‌های L معکوس-شکل و T{1}}شکل. از نظر انتخاب مصالح می توان از بتن معمولی یا بتن پیش تنیده استفاده کرد. زمانی که دهانه پرلین 4 متر یا 6 متر باشد معمولا از این دو فرم استفاده می شود. اگر دهانه به 9 متر یا بیشتر برسد، می توان از سازه مرکب (وتر فوقانی بتن مسلح، اعضای تار و وتر پایینی فولادی) یا پرلین فولادی سبک استفاده کرد.
هنگام حمایت از وتر بالایی خرپا سقف، پرلین ها را می توان به صورت عمودی یا زاویه دار قرار داد. قرارگیری عمودی توزیع تنش بهتری را فراهم می کند، اما نیاز به حمایت افقی برای وتر بالایی خرپا سقف دارد. هنگامی که در یک زاویه قرار می گیرد، سقف در هر دو جهت تحت تنش خم می شود. اگر شیب سقف زیاد باشد و جوش ها مطمئن نباشند، مستعد واژگونی است. بنابراین، برای جلوگیری از واژگونی، یک صفحه فولادی کوتاه باید از قبل{4}}به قسمت تعبیه شده وتر بالای خرپا سقف در محل تکیه گاه جوش داده شود.
